Kamp Kind Syndroom

Kamp Kind Syndroom

Kampsyndroom  is in dit artiekel de negatieve nawerking van het kamp leven ervaren door kinderen in hun naoorlogse leven.

Toen wij als kinderen van 6-13 jaar, uit het Jappenkamp kwamen, waren wij een nogal lastig stel. Wij hadden niet in het kamp geleerd hoe we ons in een normale samenleving moest gedragen.

De RAPWI mensen in Singapore maakten toen de opmerking dat wij typische kampkinderen waren – een lastig stel.

Ik kan mij enige situaties herinneren die hier op sloegen. Gedurende een bezoek van een stel kinderen, mijn inbegrepen, op het landgoed van een rijke Chinees die een mooie klassieke Chinese tuin had, hebben wij behoorlijk vernietigd.

Ik liep als zeven jarige knul zonder meer op mijn eigen houtje Singapore rond. Engels sprak ik niet.

Dat doen kinderen normaal niet.  Toen ik op school kwam (in Zuid-Afrika) voelde ik me gouw als buitenstaander: alle bravoure was snel verdwenen. In het klaslokaal ging het goed maar op het speel terrein niet. Dat heeft mij toen jarenlang achtervolgd.

Het heeft mij tientallen jaren gekost, om me na de oorlog geheel in een normaal leven aan te passen, en ik weet dat ik ongelooflijk geboft heb. Zover als ik weet ben ik het enigste kamp kind die een Rhodes Scholarship verwierf.

Ik vermoed nu dat wat ik Kamp Kind Syndroom noem vaker is voorgekomen. Maar helaas zijn zoveel van mijn jeugdige kampgenoten al lang gestorven en over deze onprettige zaken willen mensen liever niet praten. Toch is het naar mijn begrip een belangrijk onderwerp op het gebied van jeugd ontwikkeling, in onze rumoerige moderne samenleving, met al die vluchtelingen.

 

Leave a Reply

Your email address will not be published. Required fields are marked *